Mannelijke versus vrouwelijke spiritualiteit.

Het achtergrond-verhaal van de uitvinding van Yoniheaven

 

Mannen en verlichting. Al in mijn puberteit gaven verlichte mannen mijn getormenteerde jonge geest richting en voeding. Het begon met Krishnamurti. Ook al verstond ik waarschijnlijk heel veel niet van zijn teksten pikte ik toch op hoe hij tegen elke verharding was in de vorm van een instituut of school, hoe de mens zelf zijn eigen waarheid moest vinden en hoe dat het beste kon in meditatie. Krishnamurti was mijn eerste held en ik begon op mijn 16e met mediteren. Oftewel, ik deed zoals of. Ik vond het heel moeilijk, had geen idee wat ik aan het doen was en schoof onrustig op mijn kussen heen en weer, op zoek naar het magische dat mij beloofd was. De vrede in mijn hoofd, waar het drama regeerde.

Toen ik in Australië in het kader van een “exchange-student-year” als 17-jarige mijn eerste Yoga-leraar ontmoete had ik een manier gevonden om mediteren makkelijker te maken voor mezelf. Eerst een uur flink yoga doen en dan mediteren. Dat werkte. Ook mijn Yoga-leraar in de strenge traditie van Iyengar was een man.

Ik heb het ongeveer 5 jaar lang volgehouden om veel yoga te doen elke ochtend tot ik met een grote schrik besefte dat ik door zo veel wilskracht op mezelf uit te oefenen om al die pittige oefeningen elke ochtend te kunnen volbrengen, ik iets aan het kwijt raken was. Ik kon subtielere gevoelens niet meer zo goed waarnemen, ik miste een zachtheid naar mezelf, in mezelf. ik had het eruit geperst. Met groot verdriet stopte ik mijn yoga-beoefening voor meerdere jaren.

Door mijn studie psychologie in Duitsland nam ik o.a. deel aan bio-energetica, voice-dialogue en rebirthing. Het hielp me om mij te openen voor de wijsheid en taal van mijn lichaam en al die verhalen, die in mijn lichaam opgeslagen waren. Het was een begin van een lange, lange weg, waar ik nog steeds dagelijks in train.

Af en toe waren er ook vrouwen, die wezenlijke voeding op mijn spiritueel pad toevoegden. Carla Verberk was een dame, die ik zeer waardeerde in de tantra-jaartraining, die ik bij haar volgde. Ik kwam net uit mijn eerste mislukte huwelijk, 25 jaar geleden. In de tantra-beofening leer je zo structureel het huidige moment te omarmen door te luisteren naar je lichaam dat ik de training als een initiatie ervoer. Het contact met de ander zo onvoorwaardelijk en oprecht te kunnen laten waar zijn dat je er zelfs van kan genieten, onafhankelijk van welke waarheid zich op dat moment aandient was een adembenemende ervaring. Het heeft mij zo verrijkt dat ik het nu terwijl ik dit schrijf nog kan voelen met een lichte opwinding in mijn lichaam, een openende opwinding.

 

Na de tantra-training wou ik verder, dieper, door, groeien. Carla adviseerde me de Zijns-opleiding bij Hans Knibbe te volgen en dat deed ik. Maar omdat ik toen als filmmaker het net aan het maken was heb ik de opleiding niet afgemaakt. Ik leefde toen vol op in het maken van documentaires overal, binnen en buiten Europa, genoot van de getalenteerde jongeren met wie ik samen mocht werken en bleef zoeken. Hoe nu verder met deze mooie ontdekkingen uit de tantra-training. Ik belande op advies van Annick Nevejan, die toen net mijn vriendin begon te worden in Samye Ling, een Tibetaans boeddhistisch klooster in Schotland. Ik stoorte me direct in een lange intense retraite en was dolgelukkig. De folklore van de tempel en alle “deities” sprak het meisje in mij aan, ontroerde me. Elke ochtend al die kleine schaaltjes opnieuw met Safraan-water vullen voor elke van de duizend boeddha's, ieder zijn eigen schaaltje, maakte me gelukkig. De authenticiteit van het Tibetaanse in het boeddhisme gaf me vertrouwen en ik gaf me over. Ik kwam thuis, en wist het meteen, hier blijf ik.

Akong Rinpoche, de lama, die leiding gaf en het geheel had opgezet was natuurlijk ook weer een man, een hele fijne, zachtaardige man. Hoe dieper ik doordrong tot het Tibetaans boeddhisme hoe meer zag ik hoe vrouwen-onvriendelijk de beoefening van het geloof is opgezet. Hoe nonnen geen toegang hebben tot de diepste kennis. Kennis, die exclusief voor mannen toegankelijk is.

Akong was zich aan het inzetten om daar verandering in te brengen en omringde zich graag met vrouwen, die hij heel strategisch ook hoge posities gaf, maar toch. Ik zat daar in de tempel te mediteren, urenlang en kreeg het denk ik op een bijzonder moment van onderen koud. Mijn aandacht was in alle meditaties gericht op mijn geest, op alles in mij vanaf mijn navel omhoog. Ineens werd ik me bewust dat alles onder mijn navel er niet toe deed in deze beoefening, geen waarde had, er maar een beetje bij bungelde. Dat was het moment dat ik verzon “hoe zou het toch zijn, als dit meditatiekussen nou warmte gaf aan mijn onderkant....dan kon ik ook nog genieten en meer ontspannen terwijl ik hier braaf naar mijn 'crazy mind' aan het kijken ben”. Een vloedgolf van geluk doorstroomde me, warmte, schaamte, blijdschap. Ik had een geweldige binnen-pret. Eventjes. Ik keek om me heen, zag monniken en nonnen in donker bordeaux-rode 'robes' diep verzonken in hun gebeden en visualisaties. Als zij eens wisten.

Het duurde 15 jaar voordat ik dit idee durfde te uiten, 15 jaar voordat ik me zo welkom voelde met al mijn gekke ideeën en mijn vrouwelijkheid. Maar ook bijna een heel leven lang voordat ik vrouwen gevonden had, die ik echt vertrouwde en waardeerde, want in mijn filmwereld waren wij vrouwen meer concurrenten van elkaar dan sisters. Vochten wij vaker met elkaar dan dat wij elkaar steunden. Nu, eindelijk door mijn verhuizing naar een ecodorp, het vele zitten in kringen, het bijwonen van mijn eerste vrouwen-cirkels, had ik vrouwen gevonden, die ik vertrouwde. Deze vrouw was Laura van Deth. Laura was mijn vroedvrouw toen ik zwanger was van mijn zoon. Helaas was zij uiteindelijk niet bij mijn bevalling, tot mijn groot verdriet toen. Plotseling was Laura weer in mijn leven opgedoken als mijn buurvrouw, waar ik nu woon. Midden in een vrouwen-ceremonie vertelde ik haar het idee van een meditatie-kussen met een verwarmend element erin. Dat het een ondersteuning kon bieden aan vrouwen, die seksueel geweld hadden ervaren. Dat zij met behulp van de uitnodigende warmte dat gebied weer kunnen omarmen, erin weer kunnen ontspannen, kortom zichzelf helen. Heel worden door met aandacht aanwezig te zijn. Simpler kon het niet. Ik had net gelezen over Dr. Mukwege , die een nobel-prijs had gewonnen en al jaren onder bedreiging van zijn eigen leven vrouwen medisch hielp in Congo. Ik vond die man zo moedig en lief, zo hoopgevend in deze tijden van corruptie en onethisch gedrag. Ik stelde Laura voor om met die gekke warmte-kussens en haar kennis over heling van baarmoeders naar Congo te gaan en deze arts te ondersteunen bij zijn goeie werk, wat ver voorbij chirurgie gaat. Wie weet konden de vrouwen uit 'the city of joy” dan zelf kussens maken, die verkopen in Congo aan andere vrouwen, die net als hun seks en geweld gecombineerd hadden ervaren, vrouwen, die niet ervaren hadden hoe tederheid en seks bij elkaar horen. Vrouwen, die diep beschadigd waren door mannen en wiens lichamen vaak voor goed verminkt zullen blijven. Vrouwen, die mannen in eerste instantie haten en dan door een man, Dr Mukwege gered worden.

Als een sprookje zag ik voor me dat de heling, die zich als een grote golf over Congo zou verspreiden oneindig was, de heling van een belangrijk Afrikaans land zou nog wel eens de heling van planeet aarde mee kunnen veroorzaken. Alles hangt met elkaar samen, toch? Vooral stel ik me voor hoe de mannen geheeld worden doordat wij vrouwen onze onderbuik liefdevol verzorgen, ermee in contact zijn elke dag weer, niet omdat het moet maar omdat het fijn is en er iets is dat je elke dag uitnodigt: jouw Yoni-kussen. “Hallo, kom maar hier, neem even rust, laat je zorgen en zorgen voor even rusten, kijk naar binnen, kom zitten op mijn heerlijke warmte, die je koestert en aard en ge-niet. Dit is je spirituele thuishaven” Ik stel me voor dat onze seksualiteit zo veilig wordt binnen ons zelf dat wij die veiligheid ook kunnen geven aan de man, waardoor het onmogelijk wordt een vrouw te verkrachten. Dat is mijn wens. Het feit dat Dr Mukwege zei dat verkrachting tot de orde van de dag hoort in Congo en dat altijd zo zal blijven vind ik een ondraaglijke waarheid. Ik draag graag mijn steentje, mijn kussen ertoe bij om het iets minder waar te maken, iets minder feitelijk, iets poreuzer.

Voor mij is het Yoni-kussen een poort, een deur tot kennis, die tot dan toe verborgen was, eeuwen oude kennis van vrouwen, met name zwarte vrouwen trouwens, sterke oer-vrouwen, die weten van bewegingen, adem-oefeningen en kruiden om je bekkengebied gezond en happy te houden. Vrouwen, die weten dat dit gebied niet alleen voor de partner of de gynaecoloog gezien moet worden maar vooral door hun zelf, in de intimiteit van hun eigen slaapkamer. En dat het contact ermee meer betekent dan biologie en gezondheid, het contact met je eigen yoni en onderbuik is de bron van een authentieke, vrouwelijke spiritualiteit, die groeit met elke bevalling, die zich ontwikkelt met elk contact met je partner of het een man of een vrouw is. Intiem contact met je Yoni betekent in verbinding zijn met een intrensieke bron van geluk, een bron van geluk, die onafhankelijk is van omstandigheden buiten je. En dat is precies de plek, waar het Tibetaanse boeddhisme en de ervaring met het Yoni-kussen elkaar vinden en samen komen: Een innerlijke vrede onafhankelijk van uiterlijke omstandigheden.

Dat gun ik iedereen en dat is waarom ik nu een webshop in het leven heb geroepen en door het hele land reis om vrouwen te laten ervaren, wat innerlijke reflectie op een verwarmd meditatie-kussen met een kaarsrechte rug je kan brengen. Namaste (= het licht in mij groet het licht in jou)